کیوکوشین،یک ورزش نیست...آن هم یک ورزش رزمی... مشت و لگد زدن و مشت و لگد خوردن نیست... جمع کردن کاپ ومدال،حکم های خوشرنگ و دان نیست... کاتای بدون بونکای و کمیته ی با آسیب نیست... بلند کردن صدا جلو مربی نیست... لباس کثیف پوشیدن نیست... شوخی های بی جا کردن نیست... نابود کردن رفیقات نیست... بعد دوسال با

جای خالیش حس می شد...یهو رییس سبک وارد شد...نرمش سنگین بود...به عنوان ارشد میگم کهF.SHسنگ تموم گذاشت...دلم برای نگاه هاش تنگ بود...سخت کار می کردم...شیهانS.Fبزرگ مهربون بود...ولی جدی و سخت گیر...مامانم دارو داشت...یکم نگران بودم...وقتی حرف زد...یهو آروم شدم...عا

تمرین بدون مربی...اداره ی کلاس توسط کسی که وقتی تو مشکی بستی...اون قهوه ای بسته و از نظر درک کاراته ای ضعیفه و...حالا چه برسه به اداره کلاس... بدون شیهان«S.F»باشگاه قبرستونه...اما درس اولی که باید بدونی صبره... دونستن اینکه دوستت آزمون افتخاری داره برای من خوشاینده...اما چجوری؟مگه من آس تر نیستم و ا

دلم برای تمرین های سنگین تنگ شده...فقط همین...وقتی شیهان یهو وارد میشه...کسی درست کیای نمی کشه...حتی نتونستم حرفی بزنم...فقط اوس دادم...بهم گفت سیزدهم که هستی؟ اوس دادم و گفتم بله...آخه سیزدهم عروسیشه...منو فقط یه کیوکوشین کار حساب می کنن از نوع جوجش...فقط همین وقتا لازمم...هه...و امان از اونی که پیشاپیش نمایندگی سبک بایاکورن مبارکش باشه...